رابطه‌ی شیوه‌های مقابله با فشار روانی با احتمال مصرف مواد مخدر و اقدام به خودکشی

تجربه‌ی استرس در زندگی روزمره‌ی انسان امری طبیعی است، اما به نظر می‌رسد پیچیده‌تر شدن جوامع و ورود متغیرهای جدید اجتماعی که زاده‌ی پیشرفت و توسعه‌ی مناسبات اجتماعی است به‌طور روزافزونی روبه‌رویی با استرس‌ها و مدیریت آن‌ها را مشکل‌تر می‌کند. در این میان گسترش وسایل ارتباط‌جمعی، بمباران اطلاعاتی و افزایش توقعات و انتظارات اجتماعی از افراد، شیوه‌ی مواجهه با این استرسی‌ها و مدیریت آن‌ها را تحت تأثیر قرار داده است. در چنین شرایطی هر فردی سعی دارد با شیوه‌های خاص خود که زاده‌ی آموزه‌های قبلی و یا قدرت ابتکار و خلاقیت او است با این استرس‌ها مقابله نماید. افزایش استرس می‌تواند به‌تدریج سلامت روان انسان را به خطر انداخته و منجر به بروز عوارضی مانند افسردگی، اضطراب و کاهش اعتمادبه‌نفس شده و یا منجر به عوارض جسمانی که به‌عنوان بیماری‌های سایکوسوماتیک شناخته می‌شوند گردد. انتخاب راه‌های مقابله‌ای مناسب در برابر فشارهای روانی می‌تواند از تأثیر این فشارها بر سلامت جسمی و روانی فرد بکاهد. لازاروس و فولکمن (به نقل از برانون و فیست، ۱۹۹۷) مقابله را سعی و کوشش‌های فرد می‌دانند که او را قادر می‌سازند از عهده‌ی خواسته‌های بیرونی و درونی خود که به نظر می‌رسد فراتر از توان او هستند برآید. آندلر و پارکر (۱۹۹۰، به نقل از عاشوری و همکاران) افراد را ازنظر سبک‌های مقابله‌ای به سه دسته شامل سبک‌های مسأله مدار، هیجان مدار و سبک مقابله اجتنابی تقسیم کرده‌اند. افرادی که از روش‌های مسأله مدار استفاده می‌کنند از سلامت روان بیشتری برخوردارند (میز ونو و همکار، ۱۹۹۹؛ عاشوری و همکار، ۱۳۸۳). رفتارهای مسأله مدار در پی جستجوی اطلاعات بیشتر درباره‌ی مسآله و برنامه‌ریزی خاص در جهت حل آن است. در سبک هیجان مدار فرد بر خود متمرکزشده و تلاش‌های او متمرکز بر کاهش احساسات ناخوشایند خود است. رفتارهای اجتنابی ممکن است به‌صورت روی آوردن و درگیری در یک فعالیت تازه و یا به شکل روی آوردن به اجتماع و افراد دیگر ظاهر شود (هرن و میشل، ۲۰۰۳، به نقل از جعفر نژاد و همکاران، ۱۳۸۳). کونگ وونگ ، کینگ لونگ و کوک آن (۲۰۰۱) گزارش کرده‌اند پرستارانی که از سبک‌های اجتنابی کمتری استفاده می‌کنند از سلامت روان بیشتری برخوردارند. با توجه به اینکه نگرش افراد و شیوه‌های مقابله با مشکلات می‌تواند پیامدهای مثبت یا منفی برای آن‌ها داشته باشد، به نظر می‌رسد بین سبک‌های مقابله‌ای دانشجویان و مشکلات جدی در محیط دانشگاهی ارتباط وجود دارد. تحقیقات، علل مختلفی مانند مشکلات هیجانی، مشکلات روانی، درهم‌ریختگی اجتماعی و شیوه‌های مقابله با استرس را برای سوءمصرف مواد مطرح کرده‌اند (حسن شاهی و احمدیان، ۱۳۸۳). کاظمی و همکاران (۱۳۸۳) سطح پایین تحمل ناکامی را در شروع، تداوم و عود سوءمصرف مواد مهم می‌دانند. با توجه به اینکه تحقیقات نشان داده است سوءمصرف مواد در سطوح گوناگون در دانشگاه‌ها یک واقعیت محض است (زرانی و وقار، ۱۳۸۵) و هم‌چنین با توجه به گزارش‌هایی که در مورد اقدام به خودکشی در دانشگاه‌ها وجود دارد، پی بردن به علل معضلات اجتماعی نقش مهمی در پیشگیری از آن‌ها ایفا می‌نماید. پور شریفی و پیروی (۱۳۸۳) بین سلامت روانی و در معرض خودکشی بودن همبستگی منفی گزارش کرده است. کاپلان و سادوک (۲۰۰۳، به نقل از پور افکاری، ۱۳۸۲) علل مختلفی را برای خودکشی مطرح کرده‌اند که همگی نشان‌دهنده‌ی شرایط استرس‌زای زندگی است. زرانی و وقار (۱۳۸۵) آمارهای مختلفی در ارتباط با همه‌گیرشناسی خودکشی در دانشجویان گزارش کرده‌اند. در این پژوهش به بررسی این سؤال‌ها می‌پردازیم که ۱) آیا بین سبک‌های مقابله با استرس در دانشجویان و احتمال مصرف مواد مخدر ارتباط وجود دارد؟، ۲) آیا بین سبک‌های مقابله با استرس در دانشجویان و احتمال اقدام به خودکشی ارتباط وجود دارد .

فایل به صورت pdf و آماده پرینت می باشد وجهت رفاه شما عزیزان آموزش تبدیل pdf به word قرار داده شده است.

تعداد صفحات :4 صفحه